ลงไม่ทันแล้ว!
ตอนนี้อาจะเละเทะหน่อยนะครับ เพราะปั่นมาส่ง
ปล.อยากได้ Fanart กับ โลโก้เรื่องจังเลยครับ ใครใจดีอยากวาดก็วาดๆส่งๆมานะครับผม
ปล.2 ตั้งแต่ตอนนี้ไปจะเพิ่ม "คอมเม้นท์ตัวเอง" นะครั (คงจะไม่พูดถึงสำนวนเพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแบบไหนดีไม่ดี ^^
Gene CrisiS
"ห้องกว้างเป็นบ้า...." ฮาร์ชกล่าวขึ้นก่อนจะเดินสำรวจตามนิสัย
ห้องๆนี้กว้างจริงดังที่ฮาร์ชว่า นอกจากนี้ยังทำจากเหล็กล้วนๆซึ่งแทบจะไม่มีในทาชิคาเดีย
"นายคิดว่าไงอ่ะโครโน?" ฮาร์ชหันมาถามตาแป๋ว
"หมายถึง?" โครโนเลิกคิ้ว ตาสีฟ้าฉายแววสงสัย
ฮาร์ชเห็นแววตาสงสัยจึงขยายความ "ก็ทุกอย่างนั่นหละ ทั้งไอ้ออร์คพวกนั้น ห้องที่เป็นเหล็กนี่ แล้วก็..."
"พอๆ ก็...ที่นี่อาจจะเป็น...สถาบันวิจัยใต้ดินอะไรซักอย่าง...คอยทดลองมนุษย์ให้กลายพันธุ์เพื่อใช้ในการทหารล่ะมั้ง?" โครโนประชด
คำตอบของโครโนทำเอาฮาร์ชต้องกลั้นหัวเราะ "นายนี่...เอาเข้าจริงๆก็ตลกนะ..."
"ก็ไม่ผิดเสียทีเดียวหรอกนะ..." เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับการหมุนเปิดของแผ่นเหล็ก
ทั้งสองหันไปทางต้นเสียง เขาเป็นชายอายุประมาณ 60 ปีแต่ท่าทางแข็งแรง สวมชุดคลุมยาวสีแดง ตาสีเขียวน้ำทะเลทอประกายทรงอำนาจ
"คงไม่เคยมีใครสอนเธอสินะ ว่าอย่าเข้ามายุ่มย่ามในห้องส่วนตัวของคนอื่นน่ะ?" เขาถามเสียงเย็น
"แหม...ลุง กะอีแค่ยื้มห้องหลบออร์คนิดๆหน่อยๆเอง" ฮาร์ชพูดอย่างร่าเริง
"ชื่ออะไร..." ชายคนนั้นถาม
"ฮาร์ช ซทิฟฟ์ฮาร์ท"
"โครโน เรการ์ด"
เขาเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง "ไม่น่าละ...ชั้น...คาร์ลอส โครเบิร์ต"
"ไม่ได้ถามครับ" ฮาร์ชตอบกวนๆ
"พ่อเธอเค้าไม่ได้สอนรึไงว่าเวลาผู้ใหญ่พูดน่ะ...อย่าสอด!" คาร์ลอสตะโกนขึ้น จบคำ วัตถุสีดำยาวก็พุ่งออกมาจากแขนเสื้อคาร์ลอส แต่ความเร็วของฮาร์ชยังคงเหนือกว่า เด็กหนุ่มกระโดดหลบจากจุดที่ตัวเองยืนอยู่ทันที
"ความไวใช้ได้..." ชายตรงหน้าเอ่ยอีก
"แส้!" ฮาร์ชตะโกนลั่นเมื่อเห็นวัตถุนั้นได้ถนัดตา "ไม่ยักรู้ว่ายังมีคนแก่มีรสนิยมแบบนี้อีก"
คาร์ลอสไม่สนใจคำของฮาร์ช หันไปทางโครโน ".357 กับ 9 มม. งั้นหรอ...ปืนอย่างอื่นใช้เป็นหรือเปล่า?"
"ถ้าไอ้อย่างอื่นที่กว่า คือ ปืนพกกึ่งอัตโนมัติ ปืนลูกซอง ปืนกลเบา ปืนไรเฟิล เครื่องยิงลูกระเบิดแล้วก็เครื่องพ่นไฟก็เรียกว่าใช้เป็นครับ" โครโนบอกอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีฟ้าใสบัดนี้ทอประกายตื่นเต้น
คาร์ลอสทำเหมือนจะไม่ได้ยินเรื่องสรรพคุณของโครโน ยังคงถามต่อ "คิดว่าตัวเองยิงแม่นแค่ไหน?"
เจ้าของตาสีฟ้าทำหน้าเหมือนถูกสบประมาท ปืนพกคู่กายสองกระบอกถูกชักออกมาจากซองทันที "จะลองไม๊ล่ะลุง?"
"ก็ดี ถ้าเธอคิดว่าเธอจะยิงชั้นโดนละก็นะ" คาร์ลอสยิ้มเยาะๆ
"ฮาร์ช หมอบลง" โครโนเสียงดังขึ้นเหมือนสั่ง
"โครโน....นี่นายคงไม่..."
ปัง!
"รับทราบแล้วครับ" ฮาร์ชยิ้มแหยๆก่อนจะหมอบลงเมื่อพบว่ากระสุนเมื่อครู่ผ่านหูเขาไปนิดเดียว
"เอาละนะลุง" โครโนเอ่ยก่อนจะเริ่มยิง
กระสุนนัดแล้วนัดเล่าถูกส่งออกจากปากกระบอกปืนทั้งสอง เสียง ปัง! ปัง! ก็ดังไม่หยุดจนฮาร์ชหูอื้อ ปลอกกระสุนทั้งสองขนาดกระจายเต็มพื้น โครโนยิงแล้วยิงอีก กระสุนสำรองที่เจ้าตัวเตรียมไว้เผื่อฉุกเฉินกลับถูกเอามายิงเหมือนของฟรี
แต่มันไม่ถูกชายนาม คาร์ลอส โครเบิร์ตเลยแม้แต่นัดเดียว
แม้จะเป็นชายวัยกลางคนแต่คาร์ลอสกลับเคลื่อนไหวได้เร็วกว่าฮาร์ชเสียอีก กระสุนที่ว่าเร็วแล้วยังเร็วไม่เท่าสายตาและการเคลื่อนไหวของชายคนนี้ จนในที่สุด...
แชะ!
"อ้าว...หมดซะแล้วแฮะ" คาร์ลอสหัวเราะยิ้มๆ ท่าทางเยือกเย็นเมื่อครู่หายไปหมด ทิ้งให้โครโนยืนเบิกตาค้างอยู่ ดวงตาสีฟ้าของเด็กหนุ่มเวลานี้ฉายแววประหลาดใจระคนตื่นตระหนก เหงื่อชุ่มไปทั้งตัว
"อย่างไรก็ตาม...ถือว่าแววดีทั้งคู่" คาร์ลอสเอ่ยเสียงแจ่มใสก่อนจะค่อยๆก้าวข้ามกองปลอกกระสุนที่กระจายเกลื่อนพื้นเข้ามา "อยากลองเป็น...ฮีโร่ดูบ้างรึเปล่า?"
ไม่รอคำตอบ ชั่วเวลาเพียงไม่กี่วินาที คาร์ลอสใช้ความเร็วของตนรัดคอเด็กหนุ่มทั้งสองจนสลบกองกับพื้น ไม่มีเวลาให้ตกใจด้วยซ้ำ
"เสียใจ ชั้นให้พวกเธอปฏิเสธไม่ได้หรอก" เขาเอ่ยเนิบเนย ประกายเศร้าบ่งชัดในดวงตาแวบหนึ่ง
^ ใครมีภาพเท่ๆเอาไว้แบ่งช่วงแทนไอ้เส้นแบบนี้ รบกวนส่งให้ผมทีนะครับ
ดาร์คเอลฟ์หนุ่มเบี่ยงตัวหลบดาบในมือคู่ต่อสู้ได้แบบฉิวเฉียด หากมีรีเวนจ์ในมือเขาคงสู้ได้สูสีกว่านี้นัก ตอนนี้ยอดนักฆ่าของทาชิคาเดียทำได้แค่หลบการโจมตีที่เข้ามาอย่างไม่หยุด เลือดก็ยังไหลออกจากแผลที่สู้กับก็อบลินไม่หยุด
"อย่าหลบสิ ฟ็อกซ์!" เฟรย์น่าตะโกนลั่น
กีนิซหยุดนิ่งแทนคำตอบ ไม่ใช่เพราะไม่อยากหนี แต่ตอนนี้ด้านหลังของเขาก็เป็นกำแพงเหล็กเสียแล้ว
เฟรย์น่าก้าวประชิดตัวช้าๆ หากแต่หนักแน่น ตอนนี้ "บลู วูลฟ์" ของเธออยู่ห่างจากลำคอกีนิซไม่ถึงนิ้ว
แต่กีนิซกลับสังเกตได้ถึงแววตาลังเลของเธอจึงกล่าวขึ้น "เป็นอะไรไป เฟรย์น่า อาจารย์เคยสอนไม่ใช่รึว่า..."
"หยุดพูดถึงเรื่องอาจารย์นะ!" ดาร์คเอลฟ์สาวตะโกนขัด เสียงของเธอตอนนี้สั่นทีเดียว "คนอย่างนาย...ไม่มีสิทธิ์...พูดถึงคนพวกนั้นหรอกนะ...ถ้าวันนั้น...นายไม่..."
กีนิซไม่รอให้เธอพูดจบ ใช้มือซ้ายปัดมือขวาที่จ่อคออยู่ อาศัยช่องว่างชกท้องเฟรย์น่าเต็มแรงจนร่างบางของดาร์คเอลฟ์สาวล้มลงในอ้อมแขนเขา
"โทษทีนะ...เฟรย์น่า.." กีนิซเอ่ยเสียงเบาก่อนจะล้มลงเพราะบาดแผล
คอมเม้นท์ตัวเอง : คนอะไรขี้เกียจเป็นบ้า บอกว่าจะลงสัปดาห์ละตอนก็กลายเป็นสองสัปดาห์ตอนซะได้ น่าเกลียดจริง สำหรับตอนนี้ผมชอบใจฉากตอนคาร์ลอสลองพลังที่สุดครับ โดยเฉพาะตอนโครโนฟิวส์ขาดยิงกระจุย (แอบโรคจิต)
ตอนหน้า : ตอนหน้าคงจะได้เฉลยกันซักทีนะครับว่าคาร์ลอส "ทดสอบ" ฮาร์ชกับโครโนไปเพื่ออะไรรวมทั้งความหมายของการเป็น "ฮีโร่" แล้วก็คงจะได้เข้าเรื่องในส่วนของ "พลัง" จริงๆเสียทีละนะครับ
ข่าวดี : ตอนหน้าจะคลายปมหลายๆปมนะครับ (ทำทำไมก็ไม่รู้)
ข่าวร้าย (หรืออาจจะดี) : กว่าจะได้ลงตอนหน้าคงนาน เพราะผมจะกลับไปเขียนตอนแรกๆใหม่ครับ (คนบ่นเยอะมากว่าตอนแรกๆไม่ละเอียด ขาดระเบียบ เละเทะ ฯลฯ) ก็เลยจะแก้ครับผม
ขอบพระคุณที่สละเวลามาอ่านครับ
~*เจมส์ปุ๊รินริน*~
08/10/2006
03.22 A.M.
edit @ 2006/10/03 20:27:06
edit @ 2006/10/04 21:13:31
edit @ 2006/10/05 23:23:37
edit @ 2006/10/06 23:19:58
edit @ 2006/10/08 03:18:07
edit @ 2006/10/08 03:32:37
edit @ 2006/10/10 20:46:07
edit @ 2006/10/10 23:14:06
edit @ 2006/10/10 23:25:53